Whisky (lub whiskey) to ciemny, destylowany alkohol wytwarzany ze sfermentowanego zacieru zbożowego takiego jak jęczmień, kukurydza, żyto czy pszenica. Mieszanka po przetworzeniu przelewana jest do drewnianych beczek, a następnie poddawana odpowiednio długiemu procesowi starzenia w zależności od intencji destylatora.

Reklama

Obecnie whisky jest jednym z najkosztowniejszych luksusowych trunków, a cena jednej butelki może sięgać setek tysięcy dolarów. Zasada jest w tym przypadku prosta: im starszy trunek, tym z reguły jego cena będzie wyższa. To jednak wciąż nie wyjaśnia odwiecznego pytania zwłaszcza wśród początkujących koneserów tego alkoholu: skąd w nazwie trunku wzięło się dodatkowe „e”?

Whisky kontra whiskey – z czego wynika różnica

Historia nadprogramowej litery „e” sięga początków średniowiecza, kiedy to sfermentowane piwo jęczmienne zwane w języku gaelickim „uisge beatha”„wodą życia” – pojawiło się w Irlandii i Szkocji. Z czasem, gdy trunek nabierał coraz większej popularności, zaczęto skracać jego nazwę do „uisge”, by ostatecznie przekształcić ją w znane dziś słowo „whisky”.

Sposób zapisu tego wyrazu jest natomiast wynikiem różnic w procesach słowotwórczych między językami gaelickim irlandzkim a gaelickim szkockim. W ten sposób dziś w Irlandii napój ten znany jest pod nazwą „whiskey”, natomiast w Szkocji – pod nazwą „whisky”.

W późniejszych wiekach Irlandczycy migrujący na zachód, głównie do Stanów Zjednoczonych, przywieźli ze sobą do nowego kraju także wiedzę na temat swojego narodowego trunku oraz pisownię jego nazwy. To właśnie dlatego z zapisem „whiskey” można się obecnie spotkać także w USA. W innych częściach świata, gdzie trunek jest również produkowany – m.in. w Japonii czy Kanadzie – obowiązuje zapis szkocki.

Szkocka whisky kontra irlandzka whiskey – główne różnice

Whisky kategoryzowana jest przede wszystkim ze względu na kraj swojego pochodzenia, a dopiero następnie na typ zbóż użytych do jej produkcji oraz metodę wytwarzania. Dlatego też rozróżniamy przede wszystkim whisky szkocką i japońską oraz whiskey irlandzką, Tennessee whiskey oraz burbon. Dopiero później następuje podział na single malt, żytnią, blend lub inne warianty.

Najpopularniejsza na świecie jest whisky szkocka, która według oficjalnych regulacji może nosić to miano wyłącznie wtedy, gdy została wyprodukowana i zabutelkowana na terenie Szkocji. Głównym wyróżnikiem trunków z tego regionu jest ich dymny smak i aromat. Najczęstszym rodzajem jest natomiast single malt, czyli produkt fermentacji wyłącznie słodu jęczmiennego. Szkockie single malty należą też do grona najdroższych whisky na świecie, a tamtejsze metody produkcji zostały z powodzeniem przeszczepione również na grunt japoński.

Drugim najpopularniejszym stylem whisky są whiskey irlandzkie, które charakteryzują się tym, że są tzw. blendami, czyli mieszankami destylatów jęczmienia (single maltów) z innymi zbożami np. kukurydzą czy żytem. Dodatkową cechą irlandzkich whiskey jest to, że trunki te muszą być starzone w dębowych beczkach minimum przez trzy lata. Z reguły charakteryzują się dużo lżejszym i łagodniejszym smakiem niż whisky szkockie.

Burbon oraz Tennessee whiskey - podobieństwa

Burbon i Tennessee whiskey to natomiast produkty czysto amerykańskie. Pierwszy z nich powstał stanie Kentucky i oparty jest na destylacie kukurydzianym starzonym w wypalanych beczkach z amerykańskiego dębu, co wydatnie wpływa na smak trunku.

Drugi – jak sama nazwa wskazuje – powstał w stanie Tennessee i jest niemalże tym samym, co burbon, z tą różnicą, że destylat poddawany jest filtracji za pomocą węgla drzewnego tuż przed przelaniem do beczek. To właśnie dlatego Tennessee whiskey z reguły charakteryzują się aromatem delikatnie nadpalonego drewna.