Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego

Na te badania czekaliśmy przeszło 150 lat! Dr Ewa-Maria Sadowska z Muzeum Historii Naturalnej w Berlinie oraz dr Christa-Charlotte Hoffmann z Uniwersytetu Wiedeńskiego właśnie zakończyły serię analiz nad pochodzeniem i specyfiką największego kwiatu ukrytego w bursztynie z Morza Bałtyckiego.

Reklama

Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports

Nazwany przez naukowców "bursztyn X4088" przez ponad sto lat znajdował się w Federal Institute for Geosciences and Natural Resources (BGR) w Berlinie. Mówi się jednak, że dopiero teraz został odkryty „na nowo”, a jego dogłębną analizę opisano w czasopiśmie „Scientific Reports”.

Jak czytamy, kwiat ukryty w bursztynowej skamielinie został odnaleziony w 1872 roku u wybrzeży dzisiejszego Kaliningradu i mierzy prawie 3 cm wielkości - to dosyć nietypowe zjawisko, biorąc pod uwagę fakt, że tego typu okazy standardowo są trzy razy mniejsze.

Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports

Wydaje się jednak, że jego wielkość gra jedynie na korzyść wszystkich, którzy zastanawiają się nad tym, jak wyglądał świat przed milionami lat. Bursztyny są pewnego rodzaju kapsułami czasu. Mogą zachowywać inkluzje roślin i zwierząt przez miliardy lat z największymi szczegółami.

Jakie wnioski wysnuto zatem na podstawie nowych badań?

Naukowcy obalają bursztynowe mity

"Bursztyn X4088" po raz pierwszy został przebadany 150 lat temu. Stwierdzono wówczas, że ukryty w nim kwiat to Stewartia, rodzaj należący do rodziny herbatowatych. W kolejnych latach jednak powoli odchodzono od tego wniosku.

Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports Największy kwiat w bursztynie z Morza Bałtyckiego / Scientific Reports

Nowe analizy natomiast wykazały, że bursztyn może liczyć od 34 do 38 milionów lat. Co ciekawe, w jego wnętrzu odnaleziono ziarenka pyłku uwolnione przez pręciki kwiatu.

- Pierwotna nazwa rodzajowa tego okazu brzmiała Stewartia z rodziny roślin Theaceae, ale w oparciu o morfologię pyłku, ten wniosek okazał się błędny. Zaznaczmy, że kiedy okaz został po raz pierwszy zbadany w XIX wieku, nie odkryto ani nie zbadano pyłku- mówi w komunikacie prasowym dr Ewa-Maria Sadowska.

Ziarenka pyłku wydobyto za pomocą skalpela, a następnie zbadano pod skaningowym mikroskopem elektronowym. Dzięki temu badaczki mogły zaklasyfikować bursztynowy kwiat do azjatyckiego gatunku Symplocos.

- Nasze nowe odkrycia dotyczące tej niezwykłej i pięknej inkluzji kwiatowej to dodatkowe elementy układanki, które pozwalają nam rozszyfrować florę bałtyckiego lasu bursztynowego i zrozumieć klimat przeszłości. Ta nowa wiedza pomaga nam uzyskać głębszy wgląd w lasy w historii Ziemi i zrozumieć ich ewolucję w czasie i przestrzeni – dodaje dr Ewa-Maria Sadowska.